زمینه و هدف: دلیل اصلی عدم موفقیت در شیمی درمانی بیماران سرطانی مقاومت دارویی چندگانه (MDR) می باشد. مهمترین علت مقاومت دارویی خروج دارو از سلول توسط پمپ های وابسته به ATP مانند MDR1 است. ژن MDR1  بسیارپلی مرفیک می باشد و به نظر می رسد این پلی مرفیسم بر روی بیان ژن و در نتیجه پاسخ به درمان موثر است. هدف از این مطالعه بررسی پلی مرفیسم C3435T ژن MDR1 و ارتباط آن با علایم بالینی، خصوصیات پاتولوژیک و پاسخ به درمان در مبتلایان به سرطان پستان بود.مواد و روش کار: در این مطالعه توصیفی تحلیلی پلی مرفیسم C3435T ژن  MDR1در 54 بیمار مبتلا به سرطان پستان و 40 فرد فاقد سابقه ابتلا به سرطان پستان مراجعه کننده به بیمارستان امام خمینی تهران در سال های 85 تا 87 توسط تکنیک PCR-RFLP موردارزیابی قرارگرفت .همچنین ارتباط این پلی مرفیسم با پاسخ به درمان و علایم بالینی و پاتولوژیک بیماران مورد بررسی قرارگرفت. از نرم افزار SPSS و تست Chi-square برای بررسی فراوانی ژنوتیپ و رابطه آن با پاسخ به درمان استفاده گردید و P<0.05 معنی دار محسوب شد.یافته ها: 18 درصد بیماران ژنوتیپ CC،56  درصد ژنوتیپ CT و 26 درصد هم ژنوتیپ TT داشتند درحالی که در گروه کنترل ژنوتیپ CC در 23 درصد، ژنوتیپ CT در 50 درصد و ژنوتیپ TT در27 درصد افراد دیده شد. گروه کنترل و بیماران از نظر فراوانی آللها و ژنوتیپ تفاوت معنی داری با هم نداشتند. (P=0.846) همچنین بین کسانی که به درمان پاسخ داده بودند و آنهایی که به درمان پاسخ نداده بودند از نظر فراوانی ژنوتیپ تفاوت معنی داری دیده نشد. (P=0.277)نتیجه گیری: با توجه به نتایج این تحقیق به نظر می رسد پلی مرفیسم C3435T ژن 1 MDRبا علایم و یافته های بالینی و پاتولوژیک بیماران و همچنین با پاسخ به درمان ارتباط ندارد و نقش این پلی مرفیسم در بیان ژنMDR1  در سرطان پستان مورد سوال می باشد.

زمینه و اهداف: در درمان لوسمی ها شیمی درمانی نقش عمده ای دارد با اینحال بروز پدیده مقاومت چند دارویی سبب کاهش اثربخشی درمان و عود مجدد بیماری می شود. یکی از علل اصلی بروز پدیده مقاومت چند دارویی، افزایش بیان ژن MDR1 می باشد که پروتئین حامل غشایی P-gp را کد می کند که سبب تخلیه داروها به بیرون از سلول لوسمیک شده و بدین ترتیب سبب مقاومت سلول می شود. لذا کاهش بیان ژن MDR1 می تواند سبب کاهش مقاومت دارویی شود. بر این اساس هدف مطالعه حاضر بررسی تاثیر ماده گیاهی رزوراترول بر بیان ژن MDR1در رده سلولی لوسمی لنفوبلاستیک حاد MOLT-4 می باشد.مواد و روش ها: رده سلولی MOLT-4 از بانک سلولی پاستور ایران تهیه شد. سلول ها در محیط کشت RPMI 1640 کشت داده شدند. سیتوتوکسیسیتی رزوراترول نسبت به سلول های MOLT-4 با استفاده از MTT تعیین شد. سلول های MOLT-4 و نیز لنفوبلاست های استخراج شده از خون محیطی بیماران با محلول رزوراترول تیمار شدند سپس RNA توتال استخراج شده و تغییر بیان ژن MDR1 با استفاده از Real Time PCR ارزیابی شد. تغییر مقاومت سلول ها نسبت به وینکریستین در همراهی با رزوراترول بررسی شد. یافته ها: رزوراترول سبب مهار رشد سلول های MOLT-4 نشد. بیان ژن MDR1 متعاقب تیمار سلولی با رزوراترول بصورت وابسته به دوز و زمان افزایش داشت. مقاومت سلول های MOLT-4 نسبت به وینکریستین در همراهی با رزوراترول افزایش داشت.نتیجه گیری: شواهدی در حمایت از داروی گیاهی رزوراترول به عنوان کاهش دهنده مقاومت چند دارویی پیدا نکردیم.

زمینه و هدف:دلیل اصلی عدم مو فقیت شیمی درمانی، مقاومت دارویی چند گانه می باشد. مهمترین علت مقاومت دارویی، پمپهای وابسته به ATP مانند MDR1 هستند که باعث خروج دارو از سلول ها می شوند. ژن MDR1 بسیار پلی مورفیک می باشد و به نظر می رسد این پلی مورفیسم ها بر روی بیان ژن و در نتیجه پاسخ به درمان موثر است.هدف از این مطالعه بررسی پلی مورفیسم C1236Tژن MDR1 و ارتباط آن با پاسخ به درمان درکودکان مبتلا به لوسمی لنفوبلاستیک حاد بود.مواد و روش ها: در این مطالعه توصیفی تحلیلی پلی مورفیسم C1236T ژن MDR1 در 44 کودک مبتلا به لوسمی لنفوبلاستیک حاد و 40 فرد سالم توسط تکنیک ARMS-PCR مورد بررسی قرار گرفت .همچنین ارتباط این پلی مورفیسم با پاسخ به درمان نیز مورد بررسی قرار گرفت.از نرم افزار SPSS و تست مربع کای برای آنالیز داده ها استفاده گردید و سطح معنی دار زیر 0.05 معنی دار محسوب شد.یافته ها: گروه کنترل و بیماران از نظر فراوانی آلل ها و ژنوتیپ تفاوت معنی داری با هم نداشتند (p=0.876). همچنین بین کسانی که به درمان پاسخ داده بودند و آنهایی که به درمان پاسخ نداده بودند از نظر فراوانی ژنوتیپ تفاوت معنی داری دیده نشد (p=0.304)نتیجه گیری: به نظر می رسد که بین پلی مورفیسم C1236T با پاسخ به درمان ارتباط ندارد و نقش این پلی مورفیسم در بیان ژن MDR1 در لوسمی لنفوبلاستیک حاد کودکان و پاسخ به درمان مورد سوال می باشد.

مهمترین علت مقاومت دارویی، پمپ های وابسته به ATP مانند MDR1 هستند که باعث خروج دارو از سلول ها می شوند. ژن MDR1 بسیار پلی مورفیک می باشد و به نظر می رسد این پلی مورفیسم ها بر روی بیان ژن و در نتیجه پاسخ به درمان موثر است. هدف از این مطالعه، بررسی پلی مورفیسم G2677T/A ژن MDR1 و ارتباط آن با پاسخ به درمان درکودکان مبتلا به لوسمی لنفوبلاستیک حاد بود.مواد و روش هادر این مطالعه توصیفی تحلیلی، پلی مورفیسم G2677T/A ژن MDR1 در 44 کودک مبتلا به لوسمی لنفوبلاستیک حاد و 40 فرد سالم توسط روش ARMS-PCR و هم چنین ارتباط این پلی مورفیسم با پاسخ به درمان نیز مورد بررسی قرار گرفت.یافته ها%36.4 بیماران ژنوتیپTT ، %41 ژنوتیپ GT و %13.6 ژنوتیپGG ، %4.5 ژنوتیپAG ، %2.25 ژنوتیپ AT و %2.25 ژنوتیپ AA داشتند. در حالی که در افراد نرمال 35% ژنوتیپTT ، %37.5 ژنوتیپGT ، %4 ژنوتیپGG ، %7.5 ژنوتیپ AG، %5 ژنوتیپ AT و 5% ژنوتیپ AA دیده شد. گروه کنترل و بیماران از نظر فراوانی آلل ها و ژنوتیپ تفاوت معناداری با هم نداشتند. هم چنین بین دو گروه ژنوتیپ از نظر پاسخ به درمان نیز تفاوت معناداری دیده نشد.نتیجه گیریبه نظر می رسد که بین پلی مورفیسم G2677T/A با پاسخ به درمان ارتباط وجود ندارد و نقش این پلی مورفیسم در بیان ژن MDR1 در لوسمی لنفوبلاستیک حاد کودکان و پاسخ به درمان مورد سوال می باشد.

سابقه و هدف: گلیکوپروتیین P محصول ژن MDR1 (ژن مقاومت چند دارویی)، پمپ داخل غشایی است که در انتقال سموم و داروها از داخل سلول به خارج آن نقش دارد. در دستگاه گوارش انسان، گلیکوپروتیین P با غلظت های بالایی در سلولهای اپی تلیال روده یافت می شود. پلی مورفیسم های ژن MDR1 از جمله C3435T با ساخت کمتر گلیکوپروتیین P همراهی دارند و به نظر می رسد با بیماری های التهابی روده بخصوص کولیت اولسرو در ارتباط باشند. در این مطالعه، فراوانی پلی مورفیسم C3435T در بیماران ایرانی مبتلا به کولیت اولسرو در مقایسه با گروه کنترل سالم بررسی شده است.روش بررسی: در یک مطالعه مورد - شاهدی، 150 بیمار مبتلا به کولیت اولسرو و 150 کنترل سالم که از نظر جنس، سن و قومیت همسان شده بودند، انتخاب گردیدند. این دو گروه در طی یکسال (83-1382) به بیمارستان طالقانی مراجعه کرده و مورد معاینه و نمونه گیری قرار گرفتند. بررسی پلی مورفیسم C3435T ژن MDR1 بر روی نمونه های DNA (که از گلبول های سفید خون محیطی استخراج شده بودند) به روش PCR (Polymerase chain reaction) و RFLP (Restriction fragment length polymorphism) انجام گرفت.یافته ها: میانگین سنی در گروه بیماران 13.9± 40.1 (74-14 سال) و در گروه شاهد 14.0±40.7 (79-16 سال) بود. 80 نفر (53.3%) بیماران مرد و 70 نفر (46.7%) زن بودند. در جمعیت بیماران فراوانی آلل پلی مورفیک 3435T در مقایسه با گروه شاهد به طور معنی داری بیشتر بود (2.22-1.13=95CI%؛ 1.58=OR؛ 0.008=p). ژنوتیپ هتروزیگوت C/T نیز در بیماران نسبت به گروه شاهد به طور معنی داری فراوانی بیشتری داشت (2.64-1.06=95CI%؛ 1.67=OR؛ 0.028=p).نتیجه گیری: با توجه به نتایج این مطالعه، به نظر می رسد بین فراوانی بیشتر آلل پلی مورفیک 3435T و ابتلا به بیماری کولیت اولسرو در ایران ارتباط وجود دارد.

سابقه و هدف سرطان سینه شایع ترین سرطان زنان و دومین عامل مرگ و میر زنان به علت سرطان می باشد. یکی از علت های مطرح شده در خصوص مقاومت دارویی در درمان بیماری سرطان پستان، پلی مورفیسم C3435T ژن MDR1 می باشد. این مطالعه با هدف تعیین ارتباط این پلی مورفیسم با پاسخ به درمان در بیماران مبتلا به سرطان پستان در استان مازندران انجام شد. مواد و روش ها در این مطالعه طولی ابتدا DNA ژنومیک افراد بیمار، با استفاده از روش PCR-RFLP مورد بررسی قرار گرفت. سپس بیماران طبق پروتکل شیمی درمانی تحت درمان قرارگرفتند و پاسخ بیماران به درمان طبق پروتکل درمانی ارزیابی شد و بیماران به 2 دسته پاسخ بالینی به درمان و عدم پاسخ به درمان تقسیم شدند. یافته ها در این مطالعه 152 زن مبتلا به سرطان سینه مورد بررسی قرار گرفتند که میانگین سنی آن ها 95/10± 84/49 سال بود. بیش ترین ژنوتیپ مشاهده شده، ژنوتیپ CT (2/49 درصد) بود. 3/74 درصد بیماران به درمان های انجام شده پاسخ داده بودند و در 7/25 درصد، پاسخ مشاهده نشد. در نهایت اختلاف معنی داری در پاسخ به درمان در ژنوتیپ های مختلف مشاهده نشد (485/0p=). استنتاج بین پاسخ به درمان سرطان سینه و پلی مورفیسم C3435T ژن MDR1، ارتباط مستقیمی وجود نداشت.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

سابقه و هدف: هایپرترمی به عنوان یکی از درمان های نوین و کمکی سرطان، در مهار ترمیم آسیب DNA، افزایش حساسیت پرتویی سلول های بنیادی سرطانی، افزایش حساسیت سلول های سرطانی مقاوم به دارو، مهار مسیرهای سیگنالینگ سرطان گزارش شده است که موجب آپوپتوز، سرکوب شدن تکثیر سلول های بنیادی سرطانی و اختلال در عملکرد سلولی می شود. هدف از این مطالعه بررسی اثر هایپرترمی بر الگوی بیان ژن های مقاومت دارویی و بقاء سلولی است. مواد و روش ­ ها: در این مطالعه آزمایشگاهی، دو رده سلولی آدنوکارسینومای کولورکتال انسانی HT-29 وSW-48 کشت داده شد. سلول های گروه هایپرترمی و شاهد به مدت 2 ساعت به ترتیب در دمای 42 یا 43 درجه سانتی گراد و 37 درجه سانتی گراد قرار گرفتند. سپس اثر هایپرترمی روی بقاء سلول با روش MTT بررسی گردید. همچنین الگوی بیان ژن های MDR1 و MRP4 با استفاده از روش qRT-PCR اندازه گیری شد. یافته ­ ها: هایپرترمی موجب کاهش بقاء سلول ها شد اما این کاهش معنی دار نبود. هایپرترمی بیان ژن MDR1 را در سلول های SW-48 کاهش داد (0/007=p). اگرچه بیان MDR1 در سلول های HT-29 به صورت قابل توجهی در 42 درجه سانتیگراد کاهش داشت، اما بین گروه های هایپرترمی و گروه کنترل تفاوت معنی داری دیده نشد. همچنین هایپرترمی، هیچ تاثیر معنی داری روی بیان ژن MRP4 در رده های سلولی SW-48 و HT-29 نداشت. نتیجه گیری: نتایج مطالعه نشان داد که هایپرترمی بیان ژن های مربوط به مقاومت دارویی را کاهش می دهد، اما تأثیر معنی داری بر روی بقاء سلول ها ندارد.